13 kB Kamieńscy herbu Ślepowron

Pisze Kasper Niesiecki w swoim Herbarzu
W Dobrzyńskiej ziemi, w Podlaskiem i Mścisławskiem województwach. Pierwszy się do Mścisławskiego przeniósł, N. Kamieński kasztelan Dobrzyński, gdzie zostawił dwóch synów: Szymona jednego, pułkownika w wojsku Litewskim, a potem marszałka Mścisławskiego, posłował na sejmy 1564. Constit. fol. 52. i Jana, tego było dwie córki Barbara i Aleksandra, czy obydwie, czy też jedna z nich w dom się Bobojetów dostała, i synów trzech. Pierwszy Włodzimierz, mężnie przeciwko Moskwie stawał, będąc natenczas wojskim Mścisławskim, dla tego w zasługach wziął chorąstwo Mścisławskie, z Zofii Sapieżanki, spłodził syna Jana, kasztelana Mścisławskiego; ten, że go ojciec młodo odumarł, dostał się w opiekę Leonowi Sapieha wojewodzie Wileńskiemu, i hetmanowi. Zamek Mścisławski ufortyfikował, wały w koło niego usypał, żeby się tam były Moskiewskie i [str. 28] deputatem, a bodaj nie i marszałkiem, miał za sobą Potencjanę Rajską, z której dwóch się mu synów urodziło, Włodzimierz i Piotr, umarł kasztelan 1644. Drugi Aleksander brat Włodzimierza chorążego, najprzód pisarz, a potem sędzia Mścisławski, Wołowiczowna czterech mu synów powiła, Krzysztofa podczaszego Mścisławskiego, Jana, Jędrzeja i Teodora. Trzeci Seweryn, którego syn Eustachiusz protopop Wileński gorliwy za unią. Kazanie Stan. Wolskiego Trojaki prognostyk. Włodzimierz Dadźbóg syn Jana kasztelana, najprzód chorąży, a potem podkomorzy MŚcisławski, poseł na sejm 1661. stamtąd deputowany na trybunał fiskalny, Constit. fol. 4. i 1670. do podziału Łojowa i Lubecza, na zasłużonych żołnierzy. Constit. fol. 11. Wojciech Kamiński z Kaminka, bo się stąd piszą, poborca w Mielnickiej ziemi 1626. Uniwer. Pobor. Jan i Walentyn w Podlaskiem 1648. Jan na Rusi. Paweł cześnik Mścisławski 1700.
W r. 1778. Dominik Kamiński sędzia ziemski Wileński. - Benedykt pisarz ziemski Lidzki. - Józef sędzia grodzki Lidzki. - Roku 1788. Onufry Kamiński vicegerent Prasnyski. - Balcer podsędek Nurski. - Antoni skarbnik Bielski - (niewiadomo pewno ich herbu). - Krasicki.

A o herbie Niesiecki pisze

Barkiem prosto do góry podkowa stoi, na niej krzyż, na krzyż u Kruk czarny trochę wspięte do lotu mając skrzydła, w prawą tarczy obrócony, w pysku złoty pierścień trzymając, pole tarczy błękitne, podkowa biała, na hełmie nad koroną takiż kruk. Paproc. w Gnieździe fol. 1039. o herb. fol. 312. Okol. tom. 3. fol. 121. Biel. fol. 172. Ciż autorowie zgadzają się na to, że ten herb nabyty z takiej okazji: gdy albowiem jeden z familii Korwinów, podął wielkiej fortuny dziedziczkę jedynaczkę herbu Pobóg, tak herb swój wykształtował, że do podkowy, ojczystego swego kruka z pierścieniem przydał: rozumieją zaś że Korwin ten z Węgier do Polski przyszedł, szukając chwały rycerskiej, w Węgrzech zaś rozpleniona była Korwinów familia, od jednego z Rzymskich [str. 398] Korwinów.