5 kB Faszczewski herbu Prus 2 w Herbarzu Niesieckiego

Kasper Niesiecki w Herbarzu Polskim, wyd. J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839-1845) tak pisze:
w Brześciańskim. Smoleńskiem i Mińskiem województwach, Kojałow. in MS. gdzie powiada, że się przedtem Faszczami zwali. Z tych Aleksander miał synów Jana i Jędrzeja. Jędrzej zabity na Homlu od Kozaków 1648. Jan spłodził Aleksandra i Michała, to Kojałowicz. Jerzy Faszczewski, zrodził Aleksandra, i bracią jego, Aleksander dziedzic na Cybułowie w powiecie Winnickim, z Zielińską pierwszą żoną, syn jego Antoni, temu Anna Sławucianka z Pińskiego powiatu, powiła synów kilku, [str. 20] Stanisława ten w zakonie Societ. Jesu, żyjąc świątobliwie, umarł na misji w Kamieńcu Litewskim; Jędrzeja, ten z kanonika Łuckiego, został Jezuitą; Aleksandra, Kazimierza, i Józefa, córek także cztery, jedna Wasilewska cześnikowa Owrucka, druga Illiczowa, trzecia Derenicka, czwarta Tchornicka. Z drugą Turowną, córkę miał Katarzynę, którą wydał za Aleksandra Grodzickiego w ziemię Łukowską, i synów dwóch, Kazimierza i Franciszka. Z tych Kazimierza, było dwie córki, jedna Ludwika za Tomaszem Żardeckim, druga Marianna za Lipowskim, synów zaś trzech, Michał, Stefan i Aleksander. Franciszek także trzech synów spłodził, Kazimierza, którego żona Hulewiczowna, Józefa i Jędrzeja jeszcze młodzianów. Marcin, Grzegorz skarbnik Rzeczycki, Mikołaj, Krzysztof podpisali elekcją Władysława IV. Marcin Faszczewski życia żadnym grzechem ciężkim nienadwerężonego, dokończył w zakonie naszym, w roku 1679. w Krośnie. Michał sędzia ziemski Starodubowski 1700.

Herb Prus 2 Niesiecki opisuje następująco:
Dwie kosy białe ostrzem do siebie, złożone, tak, że końce ich w górze, jedna na drugą zachodzi, związane u spodu związką złotą, tak, że koniec jej wisi; na wierzchu między końcami kos, półtora krzyża takiego, jaki jest w herbie Prus 1mo, pole tarczy czerwone; na hełmie takaż ręka zbrojna z mieczem zaniesiona, jak w herbie Prus 1mo, luboć Paprocki w Gnieździe fol. 64. pięć piór strusich położył, ale o herb. fol. 418. rękę, i Okol. tom. 2. fol. 542. Klejnot) fol. 75. Biel. fol. 82. Zowią ten herb inaczej Wilcze kosy, a to dla tego, że w takie wilków łapają.